ჩხაპნა-ჩხაკუნი, ანუ არც ისე კარგი ინსტრუქცია ორისათვის

დღე I 
გამთენიისას ჩამოვფრინდი. ერთადერთი შეგრძნებით-დაღლილობით და ერთადერთი სურვილით- წყლის გადავლების. არადა, მეგონა, ემოციები გადამავსებდა, ვიტირებდი ან ვიცინებდი, ან სულაც ვიყვირებდი. სამწუხაროდ, აეროპორტები, მრავალსაათიანი ფრენები და ბარგის მოლოდინი სენტიმენტალიზმს კლავს. ასე რომ,  სრული ორი წლის, ხუთი თვისა და ორი დღის შემდეგ დავუბრუნდი ჩემს ქალაქს_ჩემოდნით, ჩანთით, საკმად გასუქებული საბანკო ანგარიშითა და აწყობილი კარიერით, ცხოვრებანანახი ახალგაზრდა ქალი.

პირველი გაკვეთილი ადამიანებს

მოდი, ადამიანებო, სანამ დიდობაზე და ჭკვიანობაზე დავდებთ თავს
საწყისი გაკვეთილი გავიაროთ- ეტყობა გააცდინეთ.
არაუშავს, ვის არ მოსვლია.
მოდი, ჯერ ანბანი ვისწავლოთ
ცხოვრების ანბანი, თორემ, ასოები ყველას გამოგყავთ.
მოდი ვისწავლოთ, რა არის სიცოცხლე, ანდაც სიკვდილი,
რაა მართალი, და თუ ცუდია, ტყუილს რაღატომ ეტანება კაცობრიობა.
(ალბათ იმიტომ, რომ პირველი გაკვეთილი გამოტოვეს, მაგრამ განვაგრძოთ)
მოდი, გავიგოთ რატომაა ერთი ძლიერი, მეორე სუსტი?
რატომაა რომ ზოგი სამართლიანად მიგვაჩნია, ზოგი- უსამართლოდ,
რატომაა რომ განსხვავებული არ მოგვწონს-ჩავკლათ,კაცო, ჩვენ ხომ ბევრნი ვართ!
მოდი ვიკითხოთ, რა არის შიში? ვინაა მამაცი?
ვინ იმარჯვებს, ის ვინც პრიზს ჩაიხუტებს თუ ის ვინც დათმობს, როცა დაინახავს-მეორეს გამარჯვება სიცოცხლედ უღირს?
მოდი ვიკითხოთ, ვინაა ძლიერი, ის ვინც შურს იძიებს და "ხმამაღლა" იბრძვის, თუ ის, ვინც მოუთმენს და მიუტევებს?
ის ვინც ყვირის, თუ ვისაც გაჩუმება შეუძლია?
თუ იქნებ სულაც ის ვინც ვინც ბოდიშს გიხდით და გპატიობთ?
ის ვინც კედელს ანგრევს, თუ ის ვინც გაჩვენებს, რომელი კედელი გაანგრიო?
თუმცა თქვენ რომ გკითხოთ, ვინც საწყისი გაკვეთილი გამოტოვეთ-ალბათ პირველი.
(იმედი მაქვს გამოსწორება არ დამაგვიანდა-სწორი პასუხია ორივე ერთნაირად.)
მოდი ვიკითხოთ, რაა რეალობა და რა ილუზია
რისი გვჯეროდეს, თუ ჯობია, სულაც არაფრის.
ბევრი რომ აღარ გავაგრძელო, აი რას ვიტყვი.
პირველი გაკვეთილი ყველაზე მოკლეა, მასში ანბანი არ წერია, არც გამრავლების ტაბულაა და არც მორალის  ხარისხის გამოსათვლელი ვეება ცხრილები.

აი, რა წერია პირველ გაკვეთილში:
ფაქტი რომელსაც ვერსად წაუხვალთ-თქვენ დაიბადეთ.
თქვენ ყველანი თანაბარნი ხართ, სითანაბრის ყველაზე ფართო გაგებით.
ყველა ერთნაირად ძლიერია და ერთნაირად სუსტი.
სიმართლემ და ტყუილმა შეიძლება ადგილები გაცვალონ-ერთი ფასი აქვთ-ყველამ შეაფასეთ თქვენთვის.
თქვენ სუბიექტურები იქნებით- რადგან სამყაროს მხოლოდ თქვენი თავის გავლით უყურებთ.
ნურასოდეს მოძებნით ცხოვრების საწყისი სიტყვების განმარტებას-თქვენ თვითონ იგრძნობთ, როდის ტყუით, როდის არა, როდის გეშინიათ, როდის არა, როდის იბრძოლოთ და როდის დათმოთ-მთავარია გახსოვდეთ, რომ არაფრით ხართ სხვაზე მეტი. არც ნაკლები.
უბრალოდ- იფიქრეთ.
დანარჩენი... ცხოვრებია თქვენია, როგორც თქვენ გსურთ, ისე გაიარეთ.
ბოლოს: კიდევ ერთი ფაქტი, რომელსაც ვერსად წაუხვალთ- მოკვდებით.

დანართი(მას მერე ჩაამატეს, რაც თქვენ გააცდინეთ)
მათ, ვინც პირველი გაკვეთილი გააცდინეს, ამას ვერ გაიგებენ.
მათზე იმოქმედებს კონკურენცია, ჯუნგლების კანონი(ესე დაარქმევენ თვითონ) და დიდი რიცხვების კანონი(განმარტება აუცილებლად ეწერება მათ რომელიმე სახლემძღვანელოში)
და ბოლოს, მასებს მხოლოდ მარტივი რაიმეს აღქმა შეუძლიათ და სწორხაზოვანი რაციონალობა ახასიათებთ(მასებისთვის: სუბიექტურები იქნებით და ობიექტურობას ეცდებით. მოკლედ-წყლის ნაყვა)
გარდაუვალი ფაქტები მათთვისაც იგივე რჩება.


ადამიანობას გისურვებთ.

ძველი დროიდან ამოქექილი პოსტი შეყვარებულ მე-ზე

შემომეცრემლე.
ფუ! ვერ ვიტან ჩემ თავს ცრემლიანს,
ვერც შეყვარებულს
ვერც გატაცებულს
ვერც ატაცებულს სხვაზე ფიქრებით.

თუმცა როდესაც ხუთი სურვილიდან
პირველი სამი შენზე დავხარჯე,
ბოლო ორის მოფიქრების შემეშინდა
და აღარც ვფიქრობ.
გული მიგრძნობს, სადმე ისევ გაგრევ.
მერე მიდი და უმტკიცე თავს, არაფერიაო_
დამხედავს ზემოდან სკეპტიკურად და ჩაიცინებს
- ვიციო, ვიცი.

არც ცინიკოსი მიყვარს ჩემი თავი.

Timha ბედნიერ დღეებზე

წინა შაბათ-კვირას მეგობართან ერთად ვიყავი მის სოფელში

დავწერდი ეხლა ამა და ამ რაიონში, აქა და აქ ვიყავი მეთქი, მაგრამ არაფერს არ იტყვის ეგ. სოფელი იყო ჩემი მეგობრის, მორჩა.

Last few days Timha და მომხდარი ამბები

Timha: წვიმა და სახლში ჯდომა
"აი, თქვენ ხო აზრზე არ ხართ, რა მაგარია"  -ჩემი ერთი ნაცნობი რომ ამბობს, იმ გულიანი ტონით ნათქვამი

კიდევ ერთი:

აგოტას ''ტრილოგია'' მივამატე ჩემი წიგნების თაროს. არადა, იმედი მქონდა გადაწურული. შემთხვევით გადავაწყდი ბიბლუსში გუშინწინ, რაც ხელში მეჭირა ყველაფერი მოვისროლე და მაგას დავწვდი. კარგი სანახავი კი ვიქნებოდი, ვეება ჩანთით  და ჩამოვარდნილი ყურსასმენით რომ მივირბინე სალაროსთან, თითქოს ვინმე მართმევდა წიგნს :დ

შაბათის timha კიარადა კურიოზი

timha რამდენადაა არ ვიცი, მაგრამ კურიოზია, რომლის შედეგებმაც ჩემ კისერზე(უფრო კონკრეტულად, ზურგსა და ხელებზე) გადაიარა.

ისტორია დაიწყო იქიდან, რომ ერთ დღეს დეიდაჩემმა აჯიკის გაკეთება იდო თავს(კი გამოსდის ისე გემრიელი).
სამწუხაროდ, ამ პარტია როგორც-წესი-გემრიელ აჯიკას სხვა ბედი ელოდა. მას მომზადებისას ბებიაჩემის, დეიდაჩემისა და მზის შეუთანხმებლობისა და გაუგებრობის გამო, დადუღება თუ დამთავრება დააკლდა.  ბოთლებიდან ზოგი მაშინვე განაადგურეს, ზოგი კი "ვოლშებნიმ ობრაზომ" გადარჩა და ერთ-ერთი მათგანი დღეს ჩემს ხელში მოხვდა.
ჩემ ხელში რა, ჭურჭლის ნიჟარაში ჩადგა დეიდაჩემმა და ზარზეიმით გვამცნო, ეს იმ გაფუჭებული აჯიკისაა და ხელი არ ახლოთო.
სად ვიყავი და სად არა, გამოვჩნდი მე, გადავწყვიტე რამდენიმე ტონა დაგროვილი ჭურჭელი გამერეცხა და დედისთვის არ დამეტოვებინა.
რა ვქენი აბა თუ მიხვდებით?
რა თქმა უნდა! ცოტა წაეშმაკება გადავიწყვიტე, ბოთლს დავწვდი, ნელ-ნელა დავიწყე თავსახურის ახდა და ჰაერის გამოდევნა.
რამდენიმე წამში ჩემი გენიალური გეგმა ჩაიშალა :D სამზარეულო კი ტარანტინოს ფილმებიდან ამოღებულ სცენას დაემსგავსა.

timha იქ დამთავრდა, როცა მივხვდი,რომ ეს ყველაფერი ჩემი დასალაგებელი იყო და ხარხარი მოსხიპე :|


ახლა ვზივარ, ხელები, წელი, ზურგი მტკივა და თავს იმ სარგებლის ჩამოთვლით ვიმშვიდებ, რაც ამ ამბავს მოჰყვა(გაწკრიალდა სამზარეულო, გაზქურა, გაირეცხა ჭურჭელი)
და მიუხედავად იმისა, რომ გადასარევ განწყობაზე მომიყვანა ამ ამბავმა, ვხვდები, timha-ები გაცილებით უფრო უწყინარი რამეებიც შეიძლება აღმოჩნდეს და ჯობია სხვა დროს გენიალური იდეები განხორციელებამდე სარედაქციო განყოფილებაში გავუშვა გადასამოწმებლად .

P.S. მანამდე ჩემი Timha ორსაათიანი ნებივრობა იყო აბაზანაში, ახლა კი ისევ დასაბანი კი არა, გასარეცხი ვარ :|

იმედებზე და ახალ მოფიქრებაზე ანუ welcome

იმედებზე:

იმედი იმის მაქვს, რომ ბლოგს გამოვაცოცხლებ. არა, გამოვაცოცხლებ კი არა, გამოვამზეურებ.

კიდევ იმის, რომ ეს გამომზეურება გამომივა.

იმისაც, რომ მოგეწონებათ.
სულ სულ გულის სიღრმეში იმისა, რომ ძალიან მოგეწონებათ და წაკითხვა მოგინდებათ ხოლმე :დ


ახალ მოფიქრებაზე:
ახალი მოფიქრება კი არა სიყვარულოვნას იდეაა, დღეს მივადექი დაჩაგრული ბავშვივით და რჩევა ვთხოვე. ჰოდა TIMHA მირჩია. სახელი ცოტა მოჩინუროდ კი ჟღერს, მაგრამ საინტერესო რამეა და ასე იშიფრება: things I'm happy about მოკლედ, უნდა ავდგე და ყოველდღე ჩემ ცხოვრებაში რაღაც პოზიტივი ვიპოვო, რაც გამახარებს, გუნებას გამომიკეთებს და, რა თქმა უნდა, ამაზე პოსტი უნდა დავწერო.



სიმართლე ვთქვა, ცოტა უჩვეულოა ასე პირდაპირ წერა, ჩემი წერის მანერის და "ჩახლართულობების" გარეშე და გამომივა იმედია.


ჰოდა, მკითხველებო(თუ ასეთები აღმოჩნდებით), ან შემთხვევითი წკაპით შემოხეტიალებულებო, კეთილი იყოს თქვენი მოხვედრა ჩემ ბლოგზე :)


ჰო მართლა, ჩემი დღევანდელი დღის მთავარი TIMHA ისაა, რომ სიყვარულოვნას ვიცნობ. ისე გამიხარდა, რომ გამახსენდა დღეს ეს გოგო, თქვენ ვერ წარმოიდგენთ- დაგმუხტავთ დადებითად, მოგქოქავთ, იდეასაც შემოგაშველებთ და მეტი რაღა უნდა იყოს საჭირო, ადამიანი რომ გაგიხარდეს კაცს <3

სარკის მე-ს

ჯობია მოკვდე,
როცა 21-ის ფრთებშეკვეცილ ჩიტს ემსგავსები
გალიასაც რომ არავინ გაღირსებს, ისეთს.

ჯობია მოკვდე,
როცა შენ სიცოცხლეს ლოდინი ჰქვია
მოუსვლელის, აუხდენელის და ეს შენც იცი.

ჯობია მოკვდე,
როცა გავსებს სიცარიელე,
ძარღვებში სისხლად სევდა დაგიდის
ფილტვები იმედგაცრუებით გასუნთქებს და
ცრემლებად უმარილო ოცნება გცვივა.

ჯობია მოკვდე,
რადგან დილაობით დაღლილობას იცვამ,
თმას ტკივილად ივარცხნი
და ღამღამობით მარტოობას საბნად იფარებ.

ჯობია მოკვდე,
იმიტომ, რომ აზრი აღარ გაქვს,
გული სევდის ტუმბოდ, თავი კი მტვერმოდებულ სათავსოდ გექცა-
დავიწყებული და გამოუსადეგარი წიგნების.

ჯობია მოკვდე.
იმიტომ რომ გამოყენება ვერ გიპოვეს,
მიგდებული ცალი ჩექმა ხარ,
თვალმოვარდნილი ცალი საყურე.

ჯობია მოკვდე.
იმიტომ რომ არ ხარ ამ ქვეყნის,
არც ამ დროის,
არც ამ ხალხის,
არც საამათო.

ჯობია მოკვდე.
და მაცალო, მშვიდად გადავიქცე: ამ დროისად
                            ამ ადგილისად  
                            ამ ქვეყნისად
ძარღვებში შეჯიბრმა დამიწყოს დენა,
იმედის უაზრობა და უღმერთობის ღმერთობა ვიწამო ისე,
როგორც შემეფერება, შენმკვდარს და საამათოდ.

გამსახურდიაზე და ცოტაც მთვარის მოტაცებაზე

ჩემი პირველი პოსტია წიგნზე. უფრო სწორად მწერალზე. სულ უფრო სწორად დაპირებას ვასრულებ
და ჩემი თავისა მიკვირს- რომელიმე საყვარელი მწერალი კი არ ამოვარჩიე და იმაზე დავწერე პოსტი, არა, კონსტანტინე გამსახურდიათი ვიწყებ.

ჰო, აქამდე არასდროს წიგნზე და მწერალზე შეფასებითი და შთაბეჭდილების გადმომცემი არაფერი დამიწერია, არც ის ვიცი, რამე წესი თუ არსებობს დაწერის. ჩემი სუბიექტური ჩანაჩხაპნები მინდა გამოვამზეურო, მთვარის მოტაცების კითხვისას რომ ვინიშნავდი ხოლმე.

გაფრთხილება: ნუ მოძებნით ლოგიკას :დ ჩემი აღქმა-ასოციაციები ადეკვატურს იშვიათად ემთხვევა.

12.02.2013
კონსტანტინე გამსახურდია,
არ ხარ ჩემი არც უსაყვარლესი, არც გამორჩეული მწერალი. ეს გემოვნების ამბავია და ვერ შეიცვლება ალბათ. არც კამათს ექვემდებარება, როგორც ამბობენ.
სხვა ნაკლი მაქვს. იმაზე მეტად გაკნინებ ხოლმე, ვიდრე სინამდვილეში ხარ ჩემთვის. მართალია, არასდროს დაგაყენებ ჭილაძის, ჯავახიშვილის და კიდევ ერთ-ორის წინ, მაგრამ, არც ისეა საქმე, როგორც ვამუქებ.

უსაქმურობის სარგებლიანობაზე

კიდევ კარგი  სიყვარულოვნა რომ არსებობს, ის რომ არა, ჩემ ბლოგს მტვერი შეჭამდა.
                                                                                                                                    მე.



პრინციპში, მარტო უსაქმურობასაც ვერ დავაბრალებთ.
პირველი -  გენების ბრალია - მაკრატლის და ნემსის ჭერა რომ ვიცი და არც საქსოვ ჩხირებთან ვარ მწყრალად;
მეორე - საშინლად არ მიყვარს საყიდლებზე სიარული, ათასი რამის მოზომება და ბოლოს მაინც ხელცარიელი და უკმაყოფილო წამოსვლა, ვერაფერი რომ ვერ დამაკმაყოფილებს;
უფულობა - ისიც დაამატეთ, რომ ერთი თვეა უმუშევრის სტატუსს დავატარებ(კაცმა რომ თქვას, სულაც არ მემძიმება);
მესამე - ტანსაცმელს ვეჩვევი უაზროდ;
მეოთხე - წვეტიანი აზრები მაწუხებს ხოლმე :დ


ასეა თუ ისე, მაკრატელთან, ნემსთან, ჩხირებთან თუ ყაისნაღთან კარგი ურთიერთობა მაქვს.
თუ გადაბმულად უსაქმური დღეები დამემღხვა და სახლში ნაჭრები ან ძაფები მომეპოვება, ბედნიერი "გადავიკარგები" ხოლმე იქ, ჩემთან და უკან რაიმე ახლით ამოვყივნთავ.