What if-სავსე მთვარეზე კირჩხიბის დაწერილი პოსტი

მე რომ

ამდენი და ასე არეულად რომ არ მეკითხა წიგნები;

არ მცოდნოდა მათემატიკა;

არ მესწავლა კარგად;

მთელი დღეები გარეთ გამეტარებინა;

მეშვიდე კლასში თმით მეთრია ერთი-ორი, მეცხრეშიც რომ მექნა იგივე თუღა იქნებოდა საჭიროება;

არ დამეკიდებინა ადამიანების მოდგმა(კაი ხნით);

არ მიმეტოვებინა კბილების გასწორება;

ისევ მცმოდა ბიჭის ველვეტის შარვლები და დიდი ჯემპრები;

სოფელში გაქცევის მაგივრად მეგინებინა და "სიამაყე" მიმენგრია ზოგზოგიერთიებისათვის;

მიმეღო და მომეგროვებინა საჩუქრები ბიჭებისგან;

არ მეწვალებინა ჩემი პირველი ბიჭი(შევჩვეოდი მის სქელ მაჯებს, სიგარეტს და სიარულის მანერას);

შევხვედროდი ყოველ დილით სკოლაში წასვლისას;

გავპარულიყავით სკოლის დამთავრებისთანავე;

გამეჩინა შავტუხა და ჩამდნარმწვანეთვალა თოჯინა;

მეფიქრა მაკიაჟზე, კაბებზე, გამეჭორა მეზობლები, დამელია ნალექიანი ყავა,

იქნებ ქუთაისშიც მეცხოვრა;

ვერც მივმხვდარიყავი, რომ არ მიყვარს(ეგ კი "პაჩწი" სიყვარულია);

ან იქნებ დავშორებოდი კიდეც, ვინ იცის;

სწავლით სადღაც ჭყ სასწავლებელში სემესტრიდან სემესტრამდე ძლივს გავწიალებულიყავი;

ერთხელ მაინც წესიერად მეჩხუბა დედაჩემთან

მაშინ

ალბათ მარტივად შევხედავდი ამბებს და ამდენი ტვინსაჭყლეტი კითხვა აღარ შემჭამდა;

არ გამიჩნდებოდა ამბიციები სწავლაზე, სამსახურზე;

მეყოლებოდა ქვეყნის ნაცნობ-მეგობარი;

არ დავიკიდებდი ხალხს და არც ბევრ ცუდს მასწავლიდნენ "ყოვლისმცოდნე და კარგისმსურველი ფსიქოლოგი" მასწავლებლები;

მექნებოდა კარგი კბილები(:დ)

ცოტა უფრო მეტად თავდაჯერებული ვიქნებოდი;

შავტუხა და ჩამდნარმწვანეთავალა თოჯინა შემრჩებოდა(და მენდომებოდა, რაც მთავარია);

იქნებ ქმარიც მყოლოდა "მაგარი ტიპი" და მეც ისევ "მაგარ ტიპად" მომჩვენებოდა;

იქნებ იმ ჭყ სასწავლებლითაც მეამაყა;

დედაჩემთანაც მარტივად ყოფილიყო საქმე;

არასოდეს მომწონებოდა ცისფერი თვალები, 

ბრიტანული აქცენტი

 the white stripes

ან იქნებ ისევ აქ ვყოფილიყავი სადაც ახლა ვარ, თოჯინით და მეტი გამოცდილებით, უფრო ღია, საინტერესო და მარტივად გასაგები;

იქნებ იმაზე უკეთესი, ვიდრე ვარ.

მაგრამ
მე მომწონს ცისფერი თვალებიც
ბრიტანული აქცენტიც
the white stipes-იც
რთულიც ვარ, კომპლექსებიც გროვაც და დახურულიც,
შეიძლება უარესიც, ვიდრე ვიქნებოდი.

მაინც ასე მირჩევნია.

p.s. თუ ასტროლოგიის არ გჯერათ, გეტყვით, რომ ეს პოსტი გადაღლილობის და დაწყვეტილი ნერვების შედეგია ადრეული ნაფიქრალების ამოთქმით.

წვიმაზე

მე მიყვარს წვიმა.

                                                                      ასეც

 

                                                                   ასეც

 

ასეც 

ყველანაირად.

http://www.rainymood.com/watch?v=4up4VP8zjyc

ამბავი, რომელსაც შემთხვევით "გადავეყარე"

ლამის დაცლილ მაღლივში ბოდიალობდა თურმე(ბოდიალობდა კი არა, ყველა აუდიტორიაში ყოფდა ცხვირს)

მეორე სართულზე ფანჯარასთან მგომი დამინახა ალბათ-რა იცოდა, რომ ჩასაფრებული ვიყავი.

იქნებ სანდომიანადაც კი მოვეჩვენე, არ ვიცი.

მოვიდა და რომელკურსელი ხარო, მკითხა. 

პასუხი არ დავუგვიანე და გულიც დავწყვიტე- პირველკურსელი სჭირდებოდა.

გოგოს ვეძებო, შემომღიმილა, ვინ ეძებს ის იპოვისო, თავიც  თვითონვე დაიიმედა და გატრიალდა, წავიდა.

ჩემმა ჩასაფრებამ შედეგი გამოიღო, ჩემი საქმე მოვითავე და რადგანაც ოციოდე წუთი თავისუფალი დამრჩა, წყნარი მაღლივით დატკბობა გადავწყვიტე და მეორე სართულზე ბიბლიოთეკასთან ჩამოვჯექი.

მალე ისევ გამოჩნდა. ჩამოჯდა, დავილაპარაკეთ.

მიმდევრობით რომ გადმოვალაგო:

ნახალოვკელი, უბრალო ბიჭი, თბილი ღიმილითა და მგონი წინა დღის ნასვამი.

24 წლის. რომელიღაცა კომპანიაში რაღაც კაბელების როგორღაც გამკეთებელი.

არამაღლიველი. ამოსული იყო იმ გოგოს საძებრად,რომელიც ჯერ კიდევ 15 წლისა გაიცნო და შეუყვარდა, ალბათ.

რომელმაც აწვალა, აწამა, მიატოვა, უარი უთხრა, სხვას ხვდება, იმ სხვას აჩხუბა, გაარტყა,დაამცირა.

და მაინც იმის საძებრად ამოვიდა.

მოვუსმინე

და ვურჩიე(ხო, მე ვურჩიე!) აიძულე, დაინახოს, რომ მასზე ჭკვიანი და ძლიერი ხარ მეთქი.

რამე ხომ უნდა მეთქვა.

თავი რომ უნდა დაენებებინა, უჩემოდაც იცოდა.

რომ ვხედავ, ყველა სხვა პრობლემა მავიწყდება და შიგნით რაღაც მიცოცხლდებაო.

პირველად მნახა და ყველაფერი გადმომილაგა. გუღღიად, ბოლომდე, ემოციებით, ხელებით.

მომინდა მივხმარებოდი.
მაგრამ:
გოგოები არ შევიცვლებით.
ბიჭები შეიცვალნენ, ისიც მეეჭვება.
არჩევანს კი ყველა ჩვენთვის ვაკეთებთ-
როცა დინების საწინააღმდეგოდ ცურვას გადაწყვეტ, ნუ გაგიკვირდება, დინებასთან ბრძოლა რომ მოგიწევს.
თუმცა, იმას  არ უკვირდა მგონი. იბრძოდა.


თავს ვიმშვიდებ, რომ მოსმენაც დახმარებაა. არ ვიცი.

რომანტიკაზე თუ რაზე, ღმერთმა უწყის

ვფიქრობ, რომ რომანტიკულიც ვარ, სენტიმენტალურიც, მეოცნებეც;
მიყვარს ხელი ჩაკიდებებიც, თავის ჩამოდებებიც და უფრო მეტად გულისცემის მოსმენა;
კისერში ცხვირის ჩაყოფა და ისე სუნთქვა;
მიყვარს ზრუნვა;
საჩურების ჩუქება;
მოსმენა;
კითხვების დასმა.

მიყვარს, როცა მენდობიან და ამას ვხვდები.


"პა ხოდუ":
თვეები მჭირდება, სანამ იქამდე მივალ, ადამიანს ვუთხრა, რომ მომენატრა, მიყვარს, მეგობარია, შევეჩვიე და საერთოდ რაიმე თბილი(ჩემი მეგობრის "სტატისტიკურ დაკვირვებას" თუ მოვიყვანთ, სამ წელიწადში სიტყვა "მიყვარხარ" 8-ჯერ თუ "წამომცდა" მხოლოდ :დ თუმცა, როცა ვეჩვევი, "ამინდი" იცვლება )

რთულად ვუახლოვდები ადამიანებს_ ჩემი მეგობრების ჩამოსათვლელად ერთი ხელის თითებიც ბევრი მომივა.

უთქვამთ, რომ უკარება(ორიგინალში "მიუკარება" :დ) ცივი და გულჩათხრობილი ვარ.

ძნელიც,
მძიმე ხასიათისაც.


საჩუქრებს მე იშვიათად ვჩუქნი-ბევრი ფიქრობს, რომ სამაგიეროს ველოდები.
უფრო იშვიათად ვიღებ-არ მიყვარს, როცა ჩემგან ელოდებიან სამაგიეროს.
რომ არ ვიღებ ან ვერიდები სიტუაციებს, სადაც საჩუქრის მიღების მაღალი "რისკია", სწყინთ.
ცუდია.


ხანდახან ჩემივე დაწერილ რამეში, ისეთ სუფთა მხატვრულ-რომატიკულ სისულელეს გადავეყრები ხოლმე, თვითონ მრცხვენია და ვბრაზდები. არადა, როცა ვწერდი, მაშინ ხომ ეგრე მეფიქრებოდა.
მაინც მრცხვენია.


ჰო, ჩემნაირებს  ინტროვერტები ჰქვიათ.
სადღაც რაღაც კითხვებს ვუპასუხე და გამომითვალეს უცებ, ინტროვერტი ხარ მთელი
93%-თო.

არამგონია, მე ვინმემ რომანტიკოსობა და მგრძნობიარობა დამაბრალოს.

არც მე ვიბრალებ ხოლმე.
მთელი ჩემი შეგრძნება-ემოცია-ხუშტურობები ფურცელზე მიმაქვს , ზოგჯერ აქაც, ანუ ბლოგზე, რომელსაც  მაინც არავის ვაკითხებ.
ზოგჯერ არც არსად.

პოსტი ჩემზე გამოვიდა.
იყოს.

დაიძინე, ქარია გარეთ.
დაიძინე, სიზმრები იცდის.
წადი, ცოტა ხნით მოსწყდი ცხოვრებას-
სული გაუშვი სიზმარეულ ოცნებებს იქით.

დაიძინე. დაივიწყე ტკივილი, შფოთვა.
მიდი, უბრალოდ, დაიძინე. სიმშვიდე გიცდის.

Change ahead

გადაწყვეტილია, მოვდივარ.
ორთვიანი სიარულის, ხან ხალისის, ხან ნერვების წყვეტის, ხან ფრენის და ხან ღოღიალის მერე,
ასე, მარტივად-
მოვდივარ.
სტატუსი: `allmost employee`
იცვლება სტატუსით: `unemployed`

ამ ქვეყნად ერთერთი ყველაზე ცუდი შეგრძნებაა, როცა თავს ზედმეტად გრძნობ.
როცა იცი, რომ არ აგიყვანენ, იმიტომ რომ სწავლობ და გაცდენა მოგიწევს.
ისიც რომ იცი,რომ ვერც თვითონ გაგიშვებენ.
ამ დროს უნდა ადგე და გასაკეთებელი გააკეთო.
ჰოდა, მეც ვსვამ წერტილს.

ასე მირჩევნია-საკუთარ თავთან მართლად ყოფნაც ერთერთი ყველაზე კარგი შეგრძნებაა.



P.S.  მისურვეთ კეთილი "მგზავრობა" დასვენებისაკენ

კეისარს კეისრისა, ცუდ განწყობას-ცუდი განწყობისა

მუცელი ხელით მიჭირავს.
არა, სიცილისგან არა, ტკივილისგან.
გამაყუჩებელი? მივიღე დღეს უკვე მეორედ და თუ არ გამიყუჩებს, გამთიშავს და დამეძინება.

მეტირება
მეტირება
მეტირება

მარტო მუცლის გამო არა, ყველაფრის გამო.

ვკითხულობ
ვკითხულობ
ვკითხულობ

საგამოცდო საკითხებს არა რა თქმა უნდა.
ტოლკინს
ლონდონს
პუშკინს
გელაშვილს.

მშველის? სულ ცოტათი.

მენატრება
მენატრება
მენატრება

მანგლისი
სიმშვიდე
ის.

თავისუფლად ამოსუნთქვისა, წარსულისკენ და დაგვიანებით

როცა წერტილი დავსვი-მაშინ მივხვდი თავისუფლად ამოსუნთქვა რას ნიშნავდა და როგორ მომნატრებოდა მშვიდად ძილი.
სიგარეტის სუნი კი ძლივს გავანიავე ჩემი თავიდან.
სუნამოს სუნი უფრო ძნელად გამიშვებს.
ყველანაირად, ყველა გაგებით და ყველა კუთხიდან ყოველთვის რამე ჭუჭყიანთან და დაძაბულთან, ტყუილთან და გაუგებრობასთან ასოცირდები.
მრცხვენია ასეთი რამის გაფიქრება, იმიტომ რომ ზოგ რამეს ძალიან ვაფასებ შენსას, თან დამეხმარე რაღაცრაღაცებში (მეც იმედია).

მოდი გამოცდილებას დაგარქმევ_მადლობის გადახდით.

ბევრი ჩემგან არც შენ გინდა, ვიცი.
შენც იცი.
გაგებით კიდევ ბევრი ეცდება გაგიგოს, სიმყუდროვესაც შეგიქმნიან, დამიჯერე :)

მე მაგ მარაზმებს ვერ გავუძლებ, ვერც მაგ აკვიატებულ სიტყვა ჭუჭყს ჩამოვიბან, ვერც მოპყრობას გასწავლი და ვერც შენ თავში ჩაბეჭდილ "შეხედულებათა სისტემას" შევარყევ (რა უფლებით), რომ შენთან ურთიერთობა შევძლო (მინდოდეს მაინც).

მე ჩემი გზა მაქვს, შენ-შენი :)
შენ გზაზე უფრო მეტი ვინმე შეგხვდება, გარანტიას გაძლევ.


დიდ მადლობას გიხდი ამ ზაფხულისთვის და შენდაუნებური დახმარებისთვის.



ისე კიდევ, შენ თვითონაც კარგად იცი, რა უნდა ქნა. იცი, დამიჯერე :)

P.S. ხომ ხედავ, "მოქმდების თავისუფლება" აღარ გიხსენე.

გისურვებ, შენი აზროვნებისა გყოლოდეს გვერდში,
ჩემი თვალებით კი არასოდეს მოგიწიოს ქვეყნიერებისთვის შეხედვა.

ალბათ მაინც წერილი-ვინმესთვის სადმე

მეწევა რაღაც. მძიმე, ძლიერი, ჩაუწყვეტავი.
ჩამეხლართ-ჩამეზარდა გულში, გონებაში და ვეღარც ამოვგლეჯ- ზედმეტად ბევრ ჩემსას გაიყოლებს.
მეჩემები.
მეთბილები.
მემძიმები. თუმცა ჩემში არც არაფერია მსუბუქი და ჰაეროვანი.

ვფიქრობ და ვგრძნობ:
მოთმენა ძნელია.
ხანდახან სუნთქვაც.
მზის ამოსვლაც(ჩასვლა უფრო მიყვარს)
და წვიმა-გაზაფხულზე, ზაფხულში, შემოდგომით_ჩემი სულია- ასე ამბობს საძნელო სათქმელს.
მეძნელები- არც არაფერი მიმიღია ძალიან ადვილად, ხელის გაუნძრევლად. დაიბადო ესეც ძნელია, მოკვდე- იქნებ უფრო ძნელიც.

დასიზმრებისთვის

ნაშენსუნარი, ნაშენხორცალი
თავაწეული გავდივარ ხალხში:
-იცით? მე მიყვარს!

ავრბივარ კიბეს-გრძლესა და მძიმეს.
არ მიძნელდება-იქ, ზევით, შენ ხარ.
ხალხი მიყურებს- რა გიკვირთ?
                                             მიყვარს!

ფერების მარში, ალიაქოთი.
ვეძებ სიმშვიდეს-ლურჯი ისე კარგი ყოფილა...
კვლავ კიბეები, კვლავ ავრბივარ- "არ დაიღალო!"
ღმერთო მიშველე-ეგ სილურჯე სხეულად მტკივა.

ბაც! თვალებს ვახელ. სიზმარია, როგორც ყოველთვის.
მაინც გამომყვა-ნატკენი სითბო, თვალში სილურჯე.
დანასიზმრალით სავსე მოვდივარ-კიდევ ერთხელ დასიზმრებისთვის
და ეს სილურჯე ჩემ სახეზე ნუ გიკვირს-მიყვარს.